INTRODUCTION
1. Humanity, created by God in all its grandeur, is today facing a pivotal choice: either to construct a new Tower of Babel or to build the city in which God and humanity dwell together. Each generation inherits the task of shaping its own era, of guiding history to become a place where the dignity of every person is safeguarded, justice is promoted and fraternity is made possible. Yet every era also runs the risk of creating an inhumane and more unjust world. Whenever humanity is in danger of marring its true identity, we Christians lift our eyes to the Incarnate God, knowing that it is “only in the mystery of the Word made flesh that the mystery of humanity truly becomes clear.” [1] In Jesus Christ, this humanity in its grandeur becomes the Way, the Truth and the Life, opening the path for each of us to grow toward fullness.
มนุษยชาติสร้างขึ้นมาโดยพระเจ้าด้วยความยิ่งใหญ่โอฬารทั้งปวง ในวันนี้มนุษย์กำลังเผชิญกับหนทางเลือกที่สำคัญยิ่ง: เลือกที่จะสร้างหอคอยแห่งบาเบลหอใหม่ หรือจะสร้างนครแห่งใหม่ที่พระเจ้าและมนุษย์พำนักอาศัยอยู่ร่วมกัน ทุกๆช่วงชีวิตของมนุษย์แต่ละรุ่นนั้น มนุษย์รับภารกิจในการหล่อหลอมปลูกสร้างยุคสมัยแห่งรุ่นตน มีภาระนำทางประวัติศาสตร์เพื่อให้ได้มาซึ่งมนุษยสถานที่เกียรติศักดิ์ของมนุษย์ทุกชีวิตได้รับการปกป้อง, ความยุติธรรมได้รับการจรรโลง, และภารดรภาพเป็นสัมพันธภาพในมวลหมู่มนุษย์ที่เป็นไปได้ ก็แน่นอนอีกว่าทุกๆช่วงสมัยของมนุษย์ทุกรุ่นนั้นจะมีความเสี่ยงที่อาจจะเกิดโลกที่ไร้ความเคารพในความเป็นมนุษย์และขาดความยุติธรรม คราใดก็ตามที่มนุษยชาติตกอยู่ในภยันตรายถึงขั้นที่จะขวางกั้นอัตลักษณ์ที่แท้จริงของความเป็นมนุษย์, เราชาวคริสต์จะเงยหน้ามองหาพระเจ้าผู้ทรงปรากฏพระองค์ต่อหน้าเรา, รู้แท้ว่าความลึกลับแห่งพระวัจนะอันมีชีวิตของพระองค์นั้นแจ่มชัดต่อหน้าว่ามันคือความลึกลับของความเป็นมนุษย์ ในองค์พระเยูซคริสต์ มนุษยชาติเราที่ยิ่งใหญ่นี้ได้กลายมาเป็นหนทาง, เป็นความสัตย์จริง, และเป็นชีวิต เบิกทางให้เราทุกคนเติบโตสู่ศักยภาพอันสมบูรณ์
2. Founded on Christ, the living stone, we experience the powerful and mysterious action of the Holy Spirit, and we believe that every authentic human effort to cooperate with him for the good will be blessed by our heavenly Father, in whom we place our hope. For this reason, we can diligently contribute to every initiative that builds a more just world, and we can call others to collaborate in promoting the integral development of every human being. We wish to engage in dialogue with all men and women of our time, with whom we share in the events, questions and aspirations of humanity. [2] Together with them, we seek to identify new paths for the common good and for promoting a dignified life for all. Indeed, openness to dialogue is an integral part of the Church’s vocation because, constituted in Christ as “a sacrament... of communion with God and of the unity of the entire human race,” [3] she recognizes history as the place where the Gospel challenges and directs human experience.
บนรากฐานแห่งพระเยซูเจ้า ผู้เป็นประดุจศิลาแห่งชีวิต เราได้รับประสบการณ์อันทรงพลังและวัตรปฏิบัติอันลึกลับแห่งพระจิตอันศักดิ์สิทธิ์ และเราเชื่อมั่นว่าความพยายามอันมุ่งมั่นแท้จริงของมนุษย์ในอันที่จะร่วมมือกับพระองค์ในการทำความดีจักต้องได้รับพรจากพระบิดา ผู้ซึ่งเราฝากความหวังไว้ ด้วยเหตุนี้เราจึงสามารถร่วมการกระทำใดๆที่จะก่อให้เกิดโลกทีี่ทรงความยุติธรรมมากขึ้น และเราก็สามารถเรียกร้องขอความร่วมมือจากคนอื่นๆเพื่อร่วมกันสร้างเสริมบูรณาการพัฒนามนุษย์ทุกคน เราปราถนาที่จะเข้าร่วมเสวนากับบุรุษและสตรีทั้งมวลในช่วงสมัยแห่งมนุษย์รุ่นเรา เมื่อพร้อมร่วมกันกับหมู่ชนทั้งหลายแล้ว เราแสวงหาเส้นทางใหม่ๆเพื่อความดีงามร่วมกัน เพื่อให้เกิดการส่งเสริมชีวิตอันทรงเกียรติภูมิทุกชีวิตถ้วนทั่วกัน แน่นอนว่าการเสวนาหารือกันอย่างเปิดกว้างเป็นแกนหลักอันเป็นทางปฏิบัติของฝ่ายโบสถ์ เพราะเรื่อนี้ “เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์อันสถิตย์เป็นส่วนหนึ่งในพระเจ้า และเป็นสามัคคีภาพของเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งมวล” ฝ่ายโบสถ์รับรู้ประวัติศาสตร์ว่าเป็นสถานที่ซึ่งพระธรรมคำสอนท้าทายและนำทางประสบการณ์ของความเป็นมนุษย์
3. In this spirit, Pope Leo XIII published his Encyclical Rerum Novarum in 1891, the 135 th anniversary of which we celebrate with deep gratitude this year. With that document, my beloved predecessor gave impetus to the reflection on society, the economy and politics, which is now known as the “Social Doctrine of the Church.” When some objected that the Church should not waste energy on worldly matters, but instead focus on communicating the message of eternal life, Leo XIII responded with realism and wisdom, saying that the proclamation of the Gospel cannot overlook the concrete lives of people. [4] Many decades have passed since then, and the Magisterium, pastors, theologians and faithful have continued to reflect on social issues in the light of the Gospel. Today, the Social Doctrine of the Church is a legacy of wisdom, where we find principles for thought, criteria for discernment and judgment, and concrete guidelines for action. Founded on Sacred Scripture and Tradition, and in engagement with the sciences, it helps us clearly interpret the challenges of the present and identify appropriate ways for living out a clear Christian witness, with joy and in service to the world. It is not an inert set of concepts, but a living corpus of truth that safeguards and interprets humanity’s vocation to a full and just life. I therefore wish to add my own voice to this living tradition, invoking the help of the Spirit of wisdom, who has dwelt in the world since its beginning (cf. Prov 8:22-31).
ในแนวทางแห่งธรรมเช่นว่านี้เอง ที่องค์สันตะปาปา Leo XIII ได้ทรงประกาศสมณสาส์นเรื่อง Rerum Novarum (หรือสิ่งใหม่ๆที่พลิกแผลงไปจากเดิมมากๆ) ในปี 1891 , อันเป็นวาระครบรอบ 235 ปีที่เรากำลังเฉลิมฉลองกันด้วยความซาบซึ้งศรัทธาในปีนี้ ด้วยสมณสาส์นนั้น พระผู้เป็นที่รักของข้าพเจ้าผู้ดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาในอดีตก่อนหน้านั้น ถือเป็นมหาพลังสะท้อนถึงความเป็นไปในสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง ซึ่งมาปัจจุบันนี้เราเรียกว่า “Social Doctrine of the Church”(หลักนิยมทางสังคมของฝ่ายโบสถ์) เวลานั้นก็มีบางคนค้านว่าฝ่ายโบสถ์ไม่น่าจะไปเสียเวลาเสียพลังงานไปกับเรื่องทางโลกทั้งหลายเหล่านั้น น่าจะมามุ่ีงเน้นในเรื่องการเผยแผ่ธรรมเทศนาว่าด้วยเรื่องชีวิตกันเป็นนิรันดร์จะดีกว่า พระสันตะปาปา Leo XIII ทรงตอบด้วยหลักความจริงและปัญญาธรรมว่า ธรรมาประกาศแห่งพระคัมภีร์นั้นมิอาจมองข้ามชีวิตมนุษย์ที่มีตัวตนแท้จริงไปได้เลย หลายทศวรรษผ่านไปจากวั้นนั้นถึงวันนี้ คำสอนของศาสนาจารย์ พระคุณเจ้า นักศาสนวิทยา และผู้เชื่อมั่นศรัทธาในพระเจ้าทั้งหลายก็ได้เดินหน้าสะท้อนประเด็นปัญหาสังคม ด้วยการตีความตามพระคัมภีร์และหลักปฏิบัติแห่งศาสนาต่อไป วันนี้ “หลักนิยมทางสังคมของฝ่ายโบสถ์” (Social Doctrine of the Church) คือมรดกแห่งภูมิปัญญา อันเป็นแหล่งค้นพบเรื่องหลักการคิด เกณฑ์การวัด และการพิจารณาความมีสติคิดทั้งมวล ยังผลสู่แนวทางการปฏิบัติในชีวิตของมนุษย์ทุกคน ก่อกำเนิดบนฐานของพระคัมภีร์อันศักดิ์สิทธิ์ และแบบแผนประเพณีที่สืบต่อกันมา และเมื่อถึงคราที่มีปฏิสัมพันธ์กับวิทยาศาสตร์ พระคัมภีร์และวิถีแห่งประเพณีก็ช่วยให้เราสามารถอธิบายความท้าทายที่ปรากฏต่อสังคมเราในปัจจุบันได้ชัดเจน อีกทั้งยังช่วยให้ค้นพบหนทางสำหรับชาวคริสต์ได้เข้าใจสิ่งใหม่ที่ปรากฏเพื่อสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างแจ่มกระจ่าง ด้วยจิตใจร่าเริงเบิกบาน และด้วยจิตใจที่รับใช้เป็นบริการแก่ชาวโลก มันมิใช่กลุ่มหลักคิดที่เฉื่อยช้า แต่มันคือการรวมหลักคิดคำสอนที่มีชีวิตอันเป็นความสัตย์จริง ที่ช่วยปกป้องและอธิบายเป้าหมายแห่งชีวิตมนุษย์ได้อย่างเต็มเปี่ยม เป็นชีวิตที่มีความยุติธรรมกำกับอยู่เสมอ ดั่งนี้ ข้าพเจ้าจึงมีความปรารถนาเพิ่มเติมเสียงของข้าพเจ้าให้กับประเพณีอันทรงคุณค่าแห่งชีวิต (ว่าด้วยหลักนิยมทางสังคมของฝ่ายโบสถ์) นี้อีกเสียงหนึ่ง เป็นการร่วมช่วยฟื้นจิตวิญญาณแห่งภูมิปัญญาซึ่งแนบแน่นอยู่กับเรานี้นับแต่แรกเริ่มกำเนิดโลกแล้ว
The res novae of our time
สิ่งปฏิวัติใหม่ๆของเราวันนี้
4. While Leo XIII spoke in his time of “new things” ( rerum novarum), today we cannot limit ourselves simply to repeating his insightful teachings. Instead, we must ask God for the wisdom to interpret the great trends of our time, particularly technological advances. In recent years, it has become increasingly evident how rapidly and profoundly digitalization, artificial intelligence (AI) and robotics are transforming our world. Technology should not be considered, in itself, as a force antagonistic to humanity. On the contrary, it has formed part of our history since the beginning as “a profoundly human reality, linked to the autonomy and freedom of man.” [5] Over the centuries, technological development has significantly improved the living conditions of humanity. At the same time, each phase of progress has also revealed the ambiguity of tools that can cause harm when not oriented toward the good. Today, however, we find ourselves facing a new situation. The power and prevalence of emerging technologies are interwoven into the fabric of daily life, shaping decision-making processes and deeply affecting the collective imagination: “Never has humanity had such power over itself.” [6] New technologies open up a horizon extending in directions that are imaginable but not yet fully predictable. This complicates the assessment of their potential impact and the long-term effects they may have on both the dignity of individuals and the common good.
ขณะที่พระสันตะปาปา Leo XIII ทรงกล่าวถึง “สิ่งใหม่ๆ” ในสมัยของพระองค์ แต่มาวันนี้เราไม่สามารถที่จะจำกัดตัวเราไว้เพียงแค่กล่าวซ้ำเรื่องเดิมอันเป็นคำสอนอันลึกซึ้งของพระองค์เท่านั้นเป็นพอ คงไม่ได้แล้ว แทนที่จะพูดซ้ำเพียงเท่าเดิม เราจำต้องถามพระเจ้าถึงสติปัญญาที่เราควรจะมีในการใช้อธิบายแนวโน้มอันใหญ่ยิ่ง ณ กาลเวลาของเราวันนี้ โดยเฉพาะเรื่องความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยี ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามันเป็นเรื่้องที่แจ้งชัดมากขึ้นเรื่อยๆว่าพัฒนาการด้าน digital ต่างๆ, เรื่องปัญญาประดิษฐ์ (Artifitial Intelligence - AI) และเทคโนโลยีหุ่นยนต์ ได้กำลังเปลี่ยนแปลงโลกของเรา. ในตัวของมันเองนั้นเทคโนโลยีไม่ควรจะถูกคิดว่าเป็นเป็นพลังต้านหรือค้านมนุษยชาติ ตรงกันข้ามเทคโนโลยีเป็นส่วนของประวัติศาสตร์ของเราแต่เริ่มแรกกำเนิดโลกแล้ว ในฐานะที่เป็น“ความเป็นจริงพื้นฐานสำคัญของมนุษย์ เชื่อมโยงกับความเป็นตนเองและเสรีภาพของมนุษย์” หลายศตวรรษที่ผ่านไป พัฒนาการทางเทคโนโลยีช่วยให้การดำรงชีวิตของมนุษย์ดีขึ้น ในเวลาเดียวกันแต่ละช่วงระยะของการพัฒนาก้าวหน้านั้นก็มีความสับสนกำกวมของการใช้เครื่องมือเทคโนโลยีเหล่านั้นที่สามารถทำให้เกิดความเสียหายได้หากมิได้ใช้เครื่องมือเหล่านั้นเพื่อความดีงาม อย่างไรก็ตาม วันนี้ เราพบว่าตัวเรากำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบใหม่ พลังอำนาจและการปรากฏตัวของเทคโนโลยีกำลังแทรกซึมสอดสานเข้าเนื้อในแห่งสายใยชีวิตของเราทุกเมื่อเชื่อวัน หล่อหลอมกระบวนการตัดสินใจของเรา และส่งผลกระทบอย่างแรงลึกต่อจินตนาการของสังคมส่วนรวมเป็นอย่างยิ่ง: “ไม่ปรากฏมาก่อนเลยว่ามนุษย์ชาติถูกพลังที่เหนือกว่าดังกล่าวนั้นครอบงำชีวิตและจิตใจของมนุษย์ทั้งส่วนตัวตนของมนุษย์เอง และสังคมมนุษย์โดยรวมได้” เทคโนโลยีใหม่ๆเปิดขอบฟ้าใหม่ ขยายทิศทางที่พอจินตนาการได้ แต่ก็เป็นทิศทางที่คาดการณ์แน่ชัดมิได้สมบูรณ์แท้จริงว่าจะเป็นต่อไปอย่างไร ยังผลให้เกิดความสับสนในกระบวนการประเมินศักยภาพของแรงกระทบ และผลกระทบในระยะยาวที่เทคโนโลยีอาจส่งผลต่อทั้งเกียรติภูมิของมนุษย์ในฐานะปัจเจกชน และส่งผลกระทบต่อความดีงามร่วมในสังคมมนุษย์
5. It now falls to us to face the challenges of our time with clarity of thought and responsibility. It is necessary to establish adequate regulatory tools capable of upholding justice and curbing the distorting effects of technological power. Nevertheless, the issue is not limited to regulation. As Pope Francis warned, we must realistically ask ourselves who holds this power today and how they use it: “It must also be recognized that nuclear energy, biotechnology, information technology, knowledge of our own DNA, and many other abilities which we have acquired... have given those with the knowledge, and especially the economic resources to use them, an impressive dominance over the whole of humanity and the entire world.” [7] In the past, it was largely up to the State to guide and direct innovation. Today, however, the main drivers of development are private, often transnational, parties that are endowed with resources and the capacity to intervene that surpass those of many Governments. Technological power thus takes on an unprecedented, predominantly “private” aspect, which makes it even more challenging to discern, govern and direct such power toward the common good.
บัดนี้ตกเป็นภาระหน้าที่ของเราแลัวที่จะต้องเผชิญกับการท้าทายแห่งยุคสมัยด้วยความคิดที่แจ่มแจ้งชัดเจนและด้วยความรับผิดชอบ จำเป็นที่จะต้องสร้างเครื่องมือกำกับดูแลอย่างพอเพียง ที่สามารถดำรงไว้ซึ่งความยุติธรรมและกรอบกันความผิดเพี้ยนอันเป็นผลจากพลังอำนาจของเทคโนโลยีให้จงได้ กระนั้นก็ตาม ปัญหามิได้อยู่แค่เพียงกรอบหรือกฎเกณท์การกำกับดูแลเทคโนโลยีเท่านั้น ดังคำเตือนจากพระสันตะปาปา Francis ที่ว่าเราจำต้องถามตัวเราเองอย่างจริงจังว่าใครกันแน่คือผู้กุมอำนาจเทคโนโลกยีที่ว่านี้ และเขาใช้อำนาจของเขาอย่างไร: “มันจำต้องเป็นที่ยอมรับว่าพลังงานนิวเคลียร์, เทคโนโลยีชีวภาพ, เทคโนโลยีสารสนเทศ, ความรู้เรื่อง DNA ของเรา, และอีกทั้งขีดความรู้ความสามารถของเราที่เราได้ประดิษฐ์คิดค้นมา...ส่งผลให้เหล่าคนที่มีความรู้ทั้งหลายนั้น โดยเฉพาะผูัที่มีทรัพยากรทางเศรษฐกิจที่จะใช้มันครอบครองและครอบงำเหนือมนุษยชนทั้งมวลทั้งโลกได้อย่างน่าทึ่ง ในอดีตนั้นมันเป็นเรื่องของรัฐที่จะทำหน้าที่กำกับและนำทางนวัตกรรมโดยส่วนใหญ่ มาวันนี้กลไกขับเคลื่อนหลักในการพัฒนาตกเป็นของภาคเอกชน และบ่อยครั้งเป็นเอกชนข้ามชาติ ฝ่ายที่พร้อมด้วยทรัพยากรและขีดความสามารถในอันที่จะแทรกแซงเกินหน้าอำนาจรัฐหลายประเทศไปแล้ว ดั่งนี้แล้วจึงพบว่าอำนาจเทคโนโลยีเป็นอำนาจภาคเอกชนที่ครอบครองเหนือรัฐซึ่งเป็นเรื่องท้าทายความคิดความเข้าใจที่ต้องให้แจ้งชัด เป็นการท้าทายอำนาจบริหารจัดการ ท้าทายอำนาจกำกับทิศทาง ท้าทายความปราถนาที่จะให้เทคโนโลยีรับใช้เมนุษย์เพื่อบ่มเพาะความดีงามของสังคมมนุษย์ได้
6. For this reason it is necessary to begin a shared discernment process for identifying the spiritual and cultural roots of ongoing transformations. If we focus only on contingencies, we risk letting the succession of emergencies dictate the direction of our path. We are living through a rapid phase of transition, a “change of era,” in which — while some are vying for the future of new technologies and others dedicate themselves to reflecting on the matter — most people are watching and waiting, observing from afar and merely hoping for the best. For this very reason, crucial questions impose themselves on our conscience and can no longer be avoided: Where are we going? Toward what goal do we wish to orient ourselves? What direction should we choose as a people and as a human community?
ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น มันเป็นความจำเป็นที่เราจะต้องเริ่มแบ่งปันกันซึ่งกระบวนการพิจารณาประเมินค่าและค้นหารากเหง้าทางจิตวิญญาณและวัฒนธรรมของการเปลี่ยนแปลงและเปลี่ยนถ่ายทางเทคโนโลยีที่กำลังดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง หากเราจะเน้นเรื่องว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดตามที่จะเป็นไปแล้ว ก็จะเป็นการเสี่ยงที่จะเกิดวิกฤติฉุกเฉินขึ้นซ้ำซากซ้ำแล้วซ้ำอีกได้ และมันก็จะกลายเป็นว่าวิถีทางแห่งชีวิตของเราจะถูกกำกับไปอย่างคาดหวังอะไรแน่นอนไม่ได้แบบนี้ มนุษย์เรากำลังดำเนินชีวิตไปท่ามกลางการเปลี่ยนถ่ายเปลี่ยนยุคอย่างรวดเร็ว เป็นการ “เปลี่ยนยุค” - ขณะที่บางคนก็แข่งขันกันเข้าไปสู่อนาคตแห่งเทคโนโลยีแห่งใหม่ และบางคนก็ทุ่มเทตนไปกับความคิดมุมมองสะท้อนต่อปรากฏการณ์เทคโนโลยีใหม่ดังกล่าว - แต่คนส่วนใหญ่ทำได้เพียงเฝ้าดู และรอคอย สังเกตการเปลี่ยนแปลงอยู่ห่างไกล และหวังเพียงว่าอะไรจะเกิดก็ขอให้เกิดอย่างดีที่สุดก็แล้วกัน ด้วยเหตุนี้ คำถามสำคัญๆจึงถาโถมเข้าสู่จิตสำนึกของเรา และเป็นคำถามที่เรามิอาจหลบเลี่ยงได้อีกต่อไปแล้ว: เรากำลังจะไปไหนกันหรือ? เราประสงค์จะใช้ความคิดนำพาตัวเราเดินทางไปสู่เป้าหมายของเราอย่างไร? เราควรเลือกทิศทางไหน หากเราเลือกในฐานะที่เราเป็นคนของโลกและเป็นส่วนของชุมชนมนุษย์?
Two biblical images
สองภาพจากพระคัมภีร์
7. In order to answer these questions and discern how to navigate responsibly the era of AI, I would like to bring to mind two scenes from the Bible: the construction of the Tower of Babel (cf. Gen 11:1-9) and the rebuilding of the walls of Jerusalem (cf. Neh 2–6). The story of Babel appears in the Book of Genesis, at the origins of humanity, immediately after the genealogies of Noah’s sons. After settling in a plain in the land of Shinar (Mesopotamia), the people decided to build a city and a tower “with its top in the heavens” (Gen 11:4). Fearing being scattered across the earth, they sought to guarantee stability and power for themselves, and above all to “make a name” for themselves. It was an impressive feat: a single language, a single technology, a single direction. However, the project concealed a profound danger. It was a project conceived without reference to God, supported by a uniformity that eliminated diversity and that chose homogenization over communion. When a city is built on pride and the claim to self-sufficiency, communication breaks down, languages are confused and people no longer understand each other. The result is not unity, but dispersion. Babel thus reveals the limits of any effort that, however grandiose, arises from self-affirmation, sacrifices human dignity for efficiency and aspires to reach heaven without God’s blessing.
เพื่อการตอบคำถามเหล่านี้และเพื่อให้เข้าใจหนทางที่จะเลือกเดินอย่างระมัดระวังและอย่างรับผิดชอบในยุคแห่ง AI นี้ ข้าพเจ้าขอนำสองภาพจากพระคัมภีร์ไบเบิ้ลมาให้พิจารณา: ภาพแรกคือภาพการสร้างหอคอยแห่งบาเบล (The Tower of Babel)(cf. Gen 11:1-9) และภาพที่สองว่าด้วยการฟื้นฟูบูรณะกำแพงแห่งเยรูซาเล็ม (cf. Neh 2-6) เรื่องหอคอยแห่งบาเบลปรากฏใน Book of Genesis ตอนแรกเริ่มกำเนิดมนุษยชาติทันที9 ต่อไปถึงรุ่นลูกๆของ Noah หลังจากนั้นพวกเขาก็ไปตั้งถิ่นฐานในทุ่งราบบนดินแดนแคว้น Shinar (ใน Mesopotamia) ผู้คนก็ตัดสินกันว่าสมควรที่จะสร้างเมืองใหม่และสร้างหอคอยใหญ่ประจำเมือง “ให้ยอดหอคอยสูงจรดสวรรค์” (Gen 11:4) ด้วยความหวั่นเกรงว่าประชาชนพลเมืองจะต้องถูกทำให้กระจัดกระจายกันอยู่ไปทุกสารทิศทั่วโลก การสร้างเมืองและหอคอยมหึมาสูงเสียดฟ้าจะก่อให้เกิดความมั่นคงและศูนย์แห่งอำนาจสำหรับพวกเขา เหนือไปกว่านั้นคือการ “มีชื่อเสียง” ระบือไกล สำหรับพวกเขา ผลคือปรากฏการณ์อันยิ่งใหญ่มโหฬาร: ผู้คนพลเมืองใช้ภาษาเดียวกัน เทคโนโลยีหนึ่งเดียว สังคมเดินทิศทางเดียวกัน อย่างไรก็ตาม โครงการ
หอแห่งบาเบลนี้ได้ซ่อนอันตรายอันเป็นพื้นฐานสำคัญไว้ นั่นก็คือว่ามันเป็นโครงการที่เกิดขึ้นโดยมิได้อ้างอิงพิงพึ่งพระเจ้าเลย แต่เป็นโครงการที่สนับสนุนค้ำจุนโดยความเป็นเอกภาพของชีวิตสังคมรูปแบบเป็นหนึ่งเดียวกัน กำจัดความแตกต่างหลากหลาย เลือกทางเดินแบบทางเดี่ยวเป็นเอกภาพ ทิ้งความเป็นชุมชนที่ร่วมสมานสามัคคีกัน
ท่ามกลางความหลากหลาย เมื่อเมืองถูกสร้างขึ้นบนความภาคภูมิใจแห่งนวัตกรรมและอ้างความสามารถในการพึ่งพาตนเองได้บริบูรณ์ การแตกหักทางการสื่อสารก็เกิดขึ้น ภาษาที่มีหลากหลาย (ถูกบังคับให้ใช้ภาษาเดียวกัน) ก็เกิดอาการสับสนอลเวง ผู้คนพลเมืองก็สื่อสารกันไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจกันและกัน ผลที่ได้ไม่ใช่สามัคคีภาพ แต่เป็นการกระจัดกระจายของสังคมพลเมือง หอแห่งบาเบลจึงเป็นการแสดงถึงขีดจำกัดของความพยายามของมนุษย์ซึ่งแม้ดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ประการใด แม้จะเกิดจากการยืนหยัดยึดมั่นในตัวตนของมนุษย์ ที่่ต้องสละศักดิ์ศรีและเกียรติภูมิของความเป็นมนุษย์เพื่อการเดินทางถึงสวรรค์โดยมิได้รับพรจากพระเจ้า.
8. The Book of Nehemiah, in turn, opens at a time of great vulnerability in the history of ancient Israel. After the Babylonian exile, a portion of the people returned to Jerusalem, but the city was still in ruins, the walls collapsed and the gates burned (cf. Neh 1–2). Nehemiah, a Jew in the service of the Persian King Artaxerxes, received news of the disastrous state of his ancestral city. Before taking action, he fasted, prayed and interceded for the people. He then asked the king for permission to return to Jerusalem and, upon arriving, examined the destroyed areas in silence. He did not impose solutions from above. He convened the families, assigned each of them a section of the wall to rebuild, listened to their concerns, coordinated their efforts and addressed any opposition. The narrative shows how the city is reborn, not through the initiative of one man, but through the shared responsibility of all: men, women, priests, artisans, heads of households and young people all play a part. It is an undertaking with God at the center, which rebuilds relationships before rebuilding with stones. Thus, ancient Jerusalem rediscovers a common language — not one of uniformity, but one of communion, namely the harmony that arises when all persons assume their own role and recognize that their strength comes from the Lord.
ใน The Book of Nehemiah เป็นอีกด้านหนึ่งของในช่วงประวัติศาสตร์อิสราเอลยุคโบราณที่กำลังอ่อนไหว หลังจากการอพยพออกจากบาบิโลนที่ล่มสลายแล้วนั้น ผู้คนส่วนหนึ่งก็กลับเยรูซาเล็ม แต่เยรูซาเล็มก็ทรุดโทรม กำแพงเมืองพังทลาย ประตูเมืองถูกเผาพินาศ (cf. Neh 1-2) เนเฮเมียห์ (Nehemiah) เป็นชาวยิวซึ่งรับใช้
กษัตริย์อาร์ตาเซอร์เซเซกซ์ (Persian King Artaxerxex) แห่งเปอร์เซียที่ครองอำนาจอยู่ในเวลานั้น เขาได้ข่าวความพินาศของบ้านเกิดเมืองนอนในตอนนั้น ก่อนจะทำอะไรลงไปเขาเริ่มด้วยการอดอาหารก่อน แล้วสวดมนต์ภาวนเพื่อประชาชลพลเมืองยิวพลัดถิ่นฐาน แล้วจึงเข้าเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน - กษัตริย์อาร์ตาเซอร์เซกซ์ แห่งเปอร์เซีย - ขอพระราชานุญาตกลับเยรูซาเล็ม คราเมื่อถึงเยรูซาเล็ม เนเฮเมียห์เข้าตรวจดูพื้นที่ที่ถูกทำลายอย่างสงบ เขามิได้ใช้วิธีสั่งการแก้ปัญหาจากระดับบริหารส่วนบนลงมายังส่วนล่าง หากแต่ใช้วิธีเชิญครอบครัวพลเมืองต่างๆมาร่วมประชุมหารือแล้วมอบงานซ่อมสร้างกำแพงเมืองใหม่เป็นส่วนๆแบ่งงานกันทำทุกครอบครัว รับฟังความเห็นความห่วงใยจากทุกฝ่าย ประสานการทำงานร่วมกัน แก้ปัญหาที่ทราบการคัดค้านที่ได้รับฟังมาดำเนินต่อไปให้ลุล่วง พระคัมภีร์สาธยายเรื่องราวการเกิดใหม่ของนครเยรูซาเล็ม การบูรณะเยรูซาเล็มใหม่มิใช่ผลงานริเริ่มของคนคนเดียว แต่เป็นการทำงานร่วมกันผ่านความรับผิดชอบร่วมกันของทุกคน: ชาย, หญิง, พระนักบวช, ช่างฝีมือ, หัวหน้าครอบครัว, ตลอดจนเยาวชนคนรุ่นใหม่ ทุกฝ่ายมีส่วนในงานสร้างเมืองใหม่ร่วมกัน มันเป็นภารกิจที่ทุกคนทำร่วมกับพระเจ้าผู้ทรงเป็นศูนย์กลาง เป็นการบูรณะ
ปฎิสังขรณ์สัมพันธภาพใหม่กับพระเจ้าเสียก่อน แล้วจึงตามมาด้วยการสร้างสัมพันธภาพกับก้อนอิฐก้อนหินและวัสดุก่อร่างสร้างเมืองใหม่ ดั่งนั้นเยรูซาเล็มโบราณจึงค้นพบภาษาใหม่อันเป็นภาษาร่วมสังคมเดียวกัน - ไม่ใช่ภาษาสื่อสารที่บัง
คับให้เป็นระบบสื่อสารแบบแผนหรือพิมพ์เดียวกัน (เช่นที่หอแห่งบาเบล) แต่เป็นภาษาที่สื่อสารสามัคคีภาพในชุมชนและพระธรรมคำสอน เป็นการก่อกำเนิดสุนรียภาพ จากการที่ทุกคนในสังคมปฎิบัติตามภาระหน้าที่และบทบาที่ตนพึงมี และทุกคนรับรู้ว่าพลังอันเข้มแข็งของตนนั้นมากจากพระเจ้า
9. In light of these two images, the Holy Spirit challenges us today regarding our relationship with technology and the ongoing digital revolution. Scientific discoveries are talents entrusted to humanity so that they may bear fruit (cf. Mt 25:14-30). Technology has the power to heal, connect, educate and protect our common home; but it can also divide, exclude and generate new forms of injustice. In the abstract, technology in and of itself is not a solution to humanity’s problems, just as it is not inherently evil. In practice, however, technology is never neutral, because it takes on the characteristics of those who devise, finance, regulate and use it. Therefore, the primary choice is not between a “yes” or “no” to technology, but rather between constructing Babel or rebuilding Jerusalem; between a power that claims to dominate the heavens and a people who work together in the presence of God to rebuild the walls of fraternal coexistence.
จากสองภาพในพระคัมภีร์ดังกล่าวมานี้ พระจิตอันศักดิ์สิทธิ์ท้าทายเราในวันนี้ให้คำนึงถึงสัมพันธภาพระหว่างเรากับเทคโนโลยี และการปฏิวัติระบบ digital ที่กำลังเดินหน้าอยู่ในโลกมนุษย์ การค้นพบทางวิทยาศาสตร์ใหม่ๆ และความเป็นเลิศทางสติปัญญาของมนุษย์นั้นก็เพื่อจะก่อให้เกิดประโยชน์ต่อมนุษย์เอง (cf. Mt 25ซ14-30) เทคโนโลยีมีอำนาจบำบัดรักษา เชื่อมโยง ให้การศึกษา และปกป้องบ้านเรือนและชุมชนร่วมของเรา; แต่มันก็สามารถสร้างความแตกแยกได้ สามารถกันคนออกนอกระบบ และสร้างระบบยุติธรรมรูปแบบใหม่ๆ ในเชิงนามธรรม เทคโนโลยี ในตัวและของตัวเทคโนโลยีเองนั้น มิได้เป็นทางแก้ปัญหาทั้งมวลของมนุษยชาติ ขณะเดียวกันเทคโนโลยีโดยเนื้อแท้ก็มิใช่ปีศาจร้ายที่แฝงตัวมาทำลายมนุษย์ อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ เทคโนโลยีไม่เคยเป็นกลาง เพราะมันประกอบขึ้นจากบุคคลิกลักษณะของคนที่เป็นเจ้าของผู้สร้าง ผู้ลงทุน ผู้กำกับดูแล และผู้ใช้เทคโนโลยีนั้นๆ ดังนั้นทางเลือกพื้นฐานก็มิใช่ว่าจะต้องให้เลือกระหว่าง “yes” หรือ “no” / “รับ” หรือ “ไม่รับ” ทว่าเป็นทางเลือกระหว่างการสร้างหอแห่งบาเบลใหม่หมด หรือจะเอาการร่วมกันบูรณะฟื้นฟูเยรูซาเล็ม; เป็นการเลือกระหว่างอำนาจที่อ้างจะครอบครองเหนือสวรรค์ หรือจะเลือกทางที่ประชาชนพลเมืองทำงานร่วมกันต่อหน้าพระพักตร์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อบูรณะกำแพงเมืองใหม่ เพื่อชุมชนได้อยู่ร่วมกันฉันท์พี่น้อง
10. We must, then, avoid the “Babel syndrome,” namely the idolatry of profit that sacrifices the weak, a uniformity that neutralizes differences, and the pretense that a single language — even a digital one — can translate everything, including the mystery of the person, into data and performance. The risk of dehumanization — of building a future that excludes God and reduces the other to a means — is an ancient and ever-new temptation that today takes on a technical guise. Instead, let us choose the “way of Nehemiah,” which highlights the importance of working together to make the City of God a safe place for returning exiles. Rebuilding today means recognizing that, precisely from the plurality of voices and visions which, even though they sometimes remind us of the confusion caused by the diversity of spoken languages, a bright possibility emerges. Indeed, this is the possibility of building together, of transforming diversity into a resource and of making listening and dialogue the common ground upon which to cultivate justice and fraternity. Within this shared task, Christians discover their unique role of guiding actions toward God so that, in his light, pluralism does not dissipate into disorder, but instead, through the practice of synodality, it becomes the space in which humanity rediscovers its solid foundations and its final end. In the Book of Revelation, John sees the New Jerusalem “coming down out of heaven from God” (Rev 21:2) as a gift for all humanity. And this vision of grace is an invitation for us Christians to work together in order to foster a peaceful, just and dignified life in community within today’s “cities.”
ดั่งนี้แล้ว เราจำต้องหลีกเลี่ยงอาการ “ติดเชื้อหอแห่งบาเบล” ซึ่งหมายถึงอาการยกย่องบูชาผลกำไรที่ทำลายผู้อ่อนแอกว่า, อาการหลอมรวมเข้าระบบที่กำจัดความแตกต่างเข้าสู่แม่พิมพ์เดียวกัน, อาการเสแสร้งว่ามนุษย์มีภาษาเดียวเหมือนกันทั้งโลกก็พอ - ภาษา digital ก็เช่นกัน - คิดว่าภาษา digital ภาษาเดียวก็พอที่จะแปลทุกสิ่งอย่างได้ รวมทั้งแปลความลึกลับของมนุษย์ได้ด้วย แปลงสรรพสิ่งให้เป็นข้อมูล (data) และปฏิบัติการทำงาน (แทนมนุษย์) ความเสี่ยงในการถอนความเป็นมนุษย์ (ออกจากมนุษย์) - คือการสร้างอนาคตที่ปราศจากพระเจ้า และลดค่าของชีวิตมนุษย์ลงมาเหลือเป็นเพียงเครื่องมือ - เหล่านี้คือความยั่วยวนที่มีมาแต่โบราณจนถึงสมัยใหม่ในปัจจุบัน เพียงว่าในสมัยใหม่นี้มันแปลงร่างมาโดยที่เราเรียกมันว่า “เทคโนโลยี” แทนที่เราจะปล่อยให้มันเป็นไปเช่นว่า เราควรที่จะเลือก “ทางของเนเฮเมียห์” ซึ่งเน้นความสำคัญของการทำงานร่วมกันเพื่อสร้างเทวานคร (City of God) ให้เป็นสถานที่ปลอดภัยสำหรับผู้อพยพกลับถิ่นฐาน การสร้านครใหม่ในที่นี้หมายถึงการรับรู้ว่าการมีเสียงและวิสัยทัศน์ร่วมกันจากหลายๆฝ่าย แม้บางเวลาจะดูสับสน ซึ่งเกิดจากการสื่อสารหลายภาษาพูด ในที่สุดก็จะเกิดแสงสว่างแห่งความเป็นไปได้ จริงแท้แน่นอนว่ามันเป็นความเป็นไปได้ในการสร้างสิ่งใหม่ร่วมกัน ทำให้ความแตกต่างหลากหลายเป็นทรัพยากรที่อำนวยให้เกิดพื้นที่การฟังและการเสวนาร่วมกัน นำไปสู่ความเป็นมิตรไมตรีเสมือนพี่น้องกัน และความยุยุติธรรมในสังคม ภายใต้ภาระหน้าที่ที่แบ่งปันกันทำนี้ ชาวคริสเตียนได้ค้นพบบทบาทอันสำคัญเฉพาะตนที่นำทางไปสู่พระเจ้า ด้วยแสงแห่งพระเจ้าจะได้นำทางเราสู่การปฏิบัติ ปัดป้องมิให้พหุลักษณะของสังคมแตกกระสานซ่านเซ็นกระเด็นกระจายไปสู่ความไร้ระเบียบ (pluralism does not dissipate into disorder) แทนที่จะปล่อยให้เป็นไปดังว่า เราพึงทำงานร่วมกันอย่างเป็นนิจ ให้เป็นพื้นที่สำหรับมนุษยชาติค้นพบรากฐานอันมั่นคงและวาระสุดท้ายอันเป็นจุดจบ
ในหนังสือแห่งวิวรณ์ (Book of Revelation) จอห์นได้เห็นนครเยรูซาเล็มใหม่ “กำลังปรากฎโดยพระเจ้าทรงประทานลงมาจากสวรรค์ [ Jerusalem “coming down out of heaven from God” (Rev 21:2)] เป็นของขวัญสำหรับมนุษยชาติทั้งมวล และวิสัยทัศน์อันงดงามละมุนละไมนี้เป็นคำเชิญถึงเราชาวคริสเตียนทั้งหลายให้ร่วมกันทำงานเพื่อหล่อหลอมก่อร่างสร้างชุมชนที่สงบสุข ชีวิตที่มีเกียรติมีศักดิ์ศรี ชุมชนในเมืองต่างๆของเรา.